Gail Glastra

Gail Glastra

Vaak heb ik me afgevraagd waarom het leven, op welk gebied dan ook, voelt als een eindeloze rivier. Een rivier zonder duidelijk begin en eind. Soms met een rustige stroom, maar meestal met een krachtige of woeste stroom. Mijn gedachte hierbij was dan vaak “dat is nou eenmaal hoe het leven is en hoe ouder ik word, hoe krachtiger mijn stroom zal worden”. Ik had me erbij neergelegd en begon mezelf klaar te stomen voor een toekomst waarin geluk en blijdschap elkaar zouden afwisselen met de waan van de dag maar vooral met een tal van obstakels die er nog zouden komen. Ik moest overal op voorbereid zijn en begon tijd te steken in zaken als hoe mijn relatie het beste kon inrichten, welke sociale kringen ik me wel maar vooral niet in moest bevinden en op welke leeftijd ik wat had moeten bereiktOp deze manier kon ik veel dingen alvast ondervangen en goed voorbereid overal aan beginnen. Kortom, ik zat gevangen in gedachten en werd gedreven door angst. 

Van huis uit ben ik gelovig opgevoed. Mijn ouders hebben mijn broers en mij vanaf jongs af aan meegenomen naar de kerk en wij gingen naar zondagsschool. Na verloop van tijd toen ik wat ouder begon te worden, gaf ik meer de voorkeur aan plezier maken in het leven en mijn geloof werd bijzaak. Wel wist ik God te vinden als ik een tentamen moest halen of als er iets anders belangrijks in mijn leven stond te gebeuren. Het zaadje dat mijn ouders hebben geplant is ongemerkt dus toch gaan groeien. Hoe grappig is dat? 

Na verloop van tijd ervoer ik een enorme leegte en liep ik steeds tegen het feit aan, dat mijn plannetjes en voorbereidingen voor het leven eigenlijk niet zo goed werkte. Puntje bij paaltje was alles toch onverwachts anders. Uit wanhoop zocht ik God en dat was het moment dat alles veranderde.

Toen ik Gods woord beter leerde kennen en een diepere relatie met Hem kreeg, zag ik opeens dat ik het helemaal bij het verkeerde eind had. Ik kon mijn bokshandschoenen voor mijn gevecht tegen “het leven” uitdoen en alles aan Hem toevertrouwen. Is HIJ tenslotte niet degene waar we op kunnen vertrouwen? Is HIJ tenslotte niet degene die ons gedurende welke stroom dan ook staande houdt? Ik kon Hem vertrouwen en voelde een enorme last van mijn schouders glijden. Het gevoel is niet te beschrijven zo goed. Ook zag ik opeens dat het leven dat ik leid, niet om mezelf draait maar om God of beter gezegd om Jezus. Ik had ook meteen mijn doel gevonden.

Natuurlijk gaat het de ene periode beter dan de andere, maar één ding is zeker en dat is dat ik God aan mijn zijde heb.

Zelf had ik gewild dat ik al veel eerder deze wetenschap had. Dit geeft mij dan ook het hartsverlangen kinderwerk te doen en kinderen op jonge leeftijd al te leren over God en ze het woord bij te brengen. God is er ook voor de kinderen en wij hebben het voorrecht ze bij Hem te brengen. 

Tot slot wil ik jou als lezer nog meegeven dat je alles waar je mee worstelt en/of tegenaan loopt bij God kan brengen. Trust me, He will not let you down. 

Liefs,
Gail

Crèche
Jaleesa Holder
Zondagsschool
Amiet de Haan