Wat moet ik doen om gered te worden?

INTRODUCTIE

Wat een zegen om hier vandaag samen aan het strand te zijn, om nieuw leven te vieren en getuige te mogen zijn van Gods genade. Van een God Die leeft, Die betrokken is en Die ook vandaag nog mensen persoonlijk roept. Misschien hoor jij Zijn stem vandaag wel: “Laat wie dorst heeft komen; laat wie dat wil vrij drinken van het water dat leven geeft.”[1] En juist hier, aan het strand, bij deze zoute zee, wil ik je vandaag uitnodigen om even stil te staan bij jouw eigen dorst, en te erkennen dat je hulp nodig hebt, en dat je het niet alleen kunt. Misschien draag je al zo lang zelf je lasten, je vragen, je schuld of je verdriet. Maar er is Iemand naar Wie je mag komen. Iemand Die jouw diepste dorst kan lessen. Jezus nodigt ook jou vandaag uit om bij Hem te komen. Want Hij zegt: “maar wie het water drinkt dat Ik hem geef, zal nooit meer dorst krijgen. Het water dat ik geef, zal in hem een bron worden waaruit water opwelt dat eeuwig leven geeft.”[2]

En hoe mooi is het dan dat we vandaag mogen vieren dat mensen die uitnodiging van Jezus hebben gehoord en aangenomen, en die Hem in geloof hebben aangenomen als Heer en Redder, en daar vandaag ook openlijk van willen getuigen door zich te laten dopen. Voordat we dat gaan doen, wil ik samen met jullie kijken naar een gedeelte uit Handelingen dat zo mooi laat zien dat er altijd hoop is. Dat er, hoe diep onze nood ook is, altijd een weg naar Jezus is. Want onze diepste nood kan alleen door Hem worden vervuld, en Hij geeft ons vervolgens nieuw leven. Dus, mocht je je Bijbel bij je hebben, wil ik je uitnodigen om die open te slaan bij Handelingen 16. Heb je geen Bijbel bij je? Geen probleem, luister dan gewoon mee. We lezen samen vanaf vers 25 tot en met vers 34.

“²⁵Om middernacht waren Paulus en Silas aan het bidden en zongen ze lofliederen voor God. De andere gevangenen luisterden aandachtig naar hen. ²⁶Plotseling deed zich een hevige aardschok voor, zodat de gevangenis op haar grondvesten trilde; alle deuren sprongen open en bij iedereen schoten de boeien los. ²⁷De gevangenbewaarder schrok wakker, en toen hij zag dat de deuren van de gevangenis openstonden, trok hij zijn zwaard om zelfmoord te plegen, want hij dacht dat de gevangenen ontsnapt waren. ²⁸Maar Paulus riep hem luidkeels toe: ‘Doe uzelf niets aan, we zijn immers nog allemaal hier!’ ²⁹De bewaarder vroeg om een fakkel, rende naar binnen en viel bevend voor Paulus en Silas op de grond. ³⁰Hij bracht hen naar buiten en vroeg: ‘Zegt u mij, heren, wat moet ik doen om gered te worden?’ ³¹Ze antwoordden: ‘Geloof in de Heer Jezus en u zult gered worden, u en uw huisgenoten.’ ³²En ze verkondigden het woord van de Heer aan hem en aan iedereen die bij hem woonde. ³³Hoewel het midden in de nacht was, nam hij hen mee en maakte hun wonden schoon. Meteen daarna werden hij en zijn huisgenoten gedoopt. ³⁴Hij bracht hen naar zijn woning boven de gevangenis en zette hun daar een maaltijd voor. Hij en al zijn huisgenoten waren buitengewoon verheugd dat hij nu in God geloofde.” (Hand. 16:25-34)

Laten we bidden.

HET EVANGELIE: JEZUS IS HET ANTWOORD OP ONZE DIEPSTE NOOD (25-31)

Paulus en Silas waren door God geleid om naar Macedonië te gaan. In Filippi bevrijdde Paulus vervolgens een slavin van een waarzeggende geest. Dit was tegen het zere been van haar eigenaars, die daardoor hun inkomsten misliepen. Zij sleepten Paulus en Silas voor de stadsbestuurders en beschuldigden hen ervan onrust te stoken. Paulus en Silas kregen vervolgens veel stokslagen en werden niet zomaar in een gevangenis opgesloten, maar diep in de binnenste kerker geworpen. Met pijnlijke en gewonde lichamen, en waarschijnlijk gescheurde en bebloede kleding, werden hun voeten daar vastgeketend.

Dat is waar onze tekst vandaag begint, waar we lezen: “²⁵Om middernacht waren Paulus en Silas aan het bidden en zongen ze lofliederen voor God.” We moeten ons realiseren dat gevangenissen in die tijd overvol waren, slecht geïsoleerd en stonken. En de binnenste kerker waar Paulus en Silas werden vastgehouden, zal waarschijnlijk het ergste van het ergste zijn geweest. Dit was misschien een plek en een tijd om te bidden, maar zeker geen plek en tijd om te zingen en God te aanbidden. Maar dat is precies wat ze deden. Ze keken naar God en niet naar hun omstandigheden. Ze vertrouwden op God en wandelden in Zijn wil. Hun omstandigheden gaven alle reden tot wanhoop, maar hun vertrouwen in God was groter dan hun wanhoop. Hun ogen waren gericht op Jezus, en dat maakte alle verschil! En daarom dankten en prezen ze God, juist midden in hun omstandigheden, midden in hun pijn en lijden.

En we lezen dat de andere gevangenen aandachtig naar hen luisterden. Probeer jezelf eens in hun situatie te verplaatsen. Je zit in een Romeinse gevangenis en je hoort twee mannen die net wreed zijn mishandeld, tot God bidden en Hem prijzen, in plaats van de autoriteiten te vervloeken of te klagen dat het allemaal zo oneerlijk is. Daar kunnen wij Nederlanders misschien nog wel iets van leren. Je hoort ze zingen en misschien vraag je je af: “Wie is deze God? Wat voor God is het Die iemand in staat stelt om juist op zo’n plek te zingen?” Dit is waar het Evangelie zichtbaar en hoorbaar wordt, juist midden in de duisternis. Onze familie, onze vrienden, onze collega’s kijken naar ons. En juist wanneer het leven moeilijk wordt, komen de vragen: Waarom heb je nog steeds hoop? Waarom ben je hierdoor niet volledig gebroken? Waarom vertrouw je nog steeds op God? Misschien is juist jouw reactie op moeilijke omstandigheden wel een van de manieren waarop God anderen wil laten zien Wie Hij is.

En dan, plotseling, is er een aardbeving die de gevangenis op haar grondvesten doet trillen. Alle deuren springen open en alle boeien komen los. God grijpt in. Maar Paulus en Silas aanbaden God niet omdat ze wisten dat er een aardbeving zou komen. Ze aanbaden voordat ze wisten wat God zou gaan doen. Soms verandert God onze omstandigheden, zoals Hij hier de gevangenisdeuren opent. Maar soms wil God juist midden in onze omstandigheden laten zien Wie Hij is. Onze hoop is namelijk niet gebaseerd op de afwezigheid van duisternis, maar op Jezus Die met ons is in die duisternis.

Al dit creëert de context voor wat er vervolgens gebeurt, en we zoomen nu in op de gevangenisbewaarder. Hij schrikt namelijk “wakker, en toen hij zag dat de deuren van de gevangenis openstonden, trok hij zijn zwaard om zelfmoord te plegen, want hij dacht dat de gevangenen ontsnapt waren.” Een paar dingen zijn hierbij belangrijk om te weten. Ten eerste waren aardbevingen niet ongewoon in Griekenland en Macedonië en werden ze vaak gezien als het werk van een god. Ten tweede waren bewaarders verantwoordelijk voor hun gevangenen en konden zij voor hun ontsnapping zelf worden gestraft, vaak met dezelfde straf die de gevangene zou hebben gekregen. En ten derde werd zelfmoord in die tijd gezien als een eervolle manier om schande te voorkomen. Zijn reactie is dus niet zo vreemd als die voor ons misschien lijkt. Hij denkt dat niet één, maar alle gevangenen zijn ontsnapt en zijn wereld stort letterlijk en figuurlijk in. Daar waar de hoop van Paulus en Silas gericht was op Jezus, ziet deze gevangenisbewaarder geen hoop meer in de duisternis.

En dan zien we de onvoorwaardelijke liefde van God door Paulus heen in actie. Eerst redt Paulus de bewaarder lichamelijk door te roepen: “Doe uzelf niets aan, we zijn immers nog allemaal hier!” Het hart van Paulus is gericht op deze bewaarder. Hij denkt niet aan zichzelf, maar aan het leven van deze man. Zijn leven is belangrijker dan Paulus’ vrijheid of comfort. De omstandigheden zeggen te gaan, maar de liefde zegt te blijven. En deze lichamelijke redding opent de deur naar de geestelijke redding van deze man. Gods liefde en genade, zichtbaar door Paulus heen, raken zijn hart en maken het zacht. De bewaarder “vroeg om een fakkel, rende naar binnen en viel bevend voor Paulus en Silas op de grond.” Hij brengt hen vervolgens naar buiten en stelt dan de meest diepgaande en belangrijkste vraag die een mens kan stellen: “Zegt u mij, heren, wat moet ik doen om gered te worden?”

Geschokt door het onwerkelijke gedrag van Paulus en Silas, en doodsbang voor de aardbeving en de mogelijke gevolgen van ontsnapte gevangenen, wanhoopte de bewaarder om zijn leven. Maar toen hij zich realiseerde wat zijn eigen werkelijke situatie en diepste nood was, riskeerde hij alles om het antwoord te vinden. En nu Gods liefde eerst in daden zichtbaar was geworden, komt het Evangelie in woorden. Laten we die twee nooit van elkaar losmaken! Paulus en Silas antwoordden: “Geloof in de Heer Jezus en u zult gered worden, u en uw huisgenoten.’” Het probleem is alleen dat hij dacht dat hij iets kon ‘doen’ om gered te worden, maar de kern, het hart, van het Evangelie, van het Goede Nieuws, is geloof. We redden onszelf niet door betere mensen te worden, genoeg goede dingen te doen, religieus te worden of zelfs niet door gedoopt te worden. Er is niets wat wij kunnen doen om onze redding te verdienen of tot stand te brengen. Redding is niet iets wat je kunt bereiken of iets waar je naartoe kunt werken. Het is iets wat je ontvangt door te vertrouwen op wat Jezus al heeft gedaan. We mogen in geloof eenvoudigweg ontvangen wat Jezus voor ons heeft gedaan.

Jezus heeft het leven geleefd dat wij hadden moeten leven, en Hij is de dood gestorven die wij hadden moeten sterven. Hij was onschuldig en zonder zonde en stierf aan het kruis om te betalen voor al onze zonden, voor een ieder van onze zonden. Zodat wij niet langer onder Zijn oordeel staan, maar op grond van Zijn rechtvaardigheid verzoend voor God mogen staan. En daar blijft het niet bij. Drie dagen later stond Hij op uit de dood om ons nieuw leven te geven, leven in Hem en met Hem, door Zijn Geest, tot Zijn eer, nu en voor altijd. En dat is het Goede Nieuws: dat wij dit niet hoeven te verdienen. We mogen het eenvoudigweg in geloof aannemen, en dan zijn we gered.

DE DOOP EN NIEUW LEVEN (32-34)

De bewaarder haalde Paulus en Silas uit de binnenste kerker naar een soort voorruimte van de gevangenis. Daar stelt hij zijn vraag, en ondertussen zien we dat ook zijn huisgenoten aanwezig zijn. Voor ons klinkt dat misschien vreemd, maar in die tijd bevond de woning van de gevangenisbewaarder zich in of vlak bij de gevangenis. Gezien de aardbeving is het heel aannemelijk dat zijn huisgenoten naar hem toe waren gekomen om te kijken of alles goed was. Wat de precieze reden ook was, ze waren erbij. Daarom zeggen Paulus en Silas: “Geloof in de Heer Jezus en u zult gered worden, u en uw huisgenoten,” en vervolgens verkondigen ze het woord van de Heer aan de bewaarder en aan iedereen die bij hem woonde. Het is geen blind geloof. Het Evangelie wordt verkondigd en uitgelegd. En het is ook niet zo dat het geloof van de bewaarder zijn hele huishouden redde. Nee, het Evangelie werd aan ieder van hen verkondigd, en ieder van hen moest persoonlijk reageren op het Goede Nieuws en zelf tot geloof komen. Niemand kan geloven in plaats van jou. Niemand kan voor jou Jezus aannemen. Geloof is persoonlijk. Er zijn geen kleinkinderen in het Koninkrijk van God.

En dan zien we in vers 33 en 34 de climax van het geheel. We zien vier resultaten die laten zien dat de bewaarder inderdaad tot geloof is gekomen.

Ten eerste: hij verzorgde hen. Waar enkele ogenblikken daarvoor zijn ogen volledig op zichzelf gericht waren en hij op het punt stond een einde aan zijn leven te maken, zijn zijn ogen nu gericht op de ander. Dat is wat Jezus met ons doet. Hij maakt ons andergericht. Wanneer Jezus ons hart te pakken krijgt, is het niet langer gevuld met onszelf, maar met Zijn liefde voor de ander. Hij ziet de wonden van Paulus en Silas. Wonden die hij niet zelf heeft veroorzaakt. En nu brengt de liefde van Christus hem ertoe om juist die wonden te verzorgen en schoon te maken. En we zien hier, net als bij al deze vier resultaten, dat geloof en bekering hand in hand gaan. Het zijn twee kanten van dezelfde munt. Echt geloof in Jezus blijft niet zonder zichtbaar resultaat. Het brengt een complete heroriëntatie van de hele persoon: verstand, wil, hart en levensrichting worden nu op God gericht.

Ten tweede: hij gehoorzaamde. Hij laat zich meteen dopen, samen met zijn huisgenoten die ook tot geloof gekomen waren. Hij wacht niet tot het dag is. Hij wacht niet op een beter moment. Hij frist zich niet eerst nog even op. Hij heeft niet eerst meer onderwijs nodig. Hij hoeft niet te wachten op nog meer bewijs. Hij gelooft, en nog in datzelfde uur laat hij zich dopen. Dat is wat echt geloof doet. Het blijft niet hangen bij wat het zojuist heeft ontdekt. Het houdt het niet privé. Op het moment dat deze man gelooft, wil hij dat iedereen weet tot Wie hij nu behoort. Hij behoort Christus toe. En de doop maakt die identificatie zichtbaar. Dat is waarom de doop zo’n belangrijke plaats heeft in het Nieuwe Testament. Als we het water ingaan, identificeren we ons met de dood, begrafenis en opstanding van Jezus. De doop vertelt een verhaal: Jezus stierf. Jezus werd begraven. Jezus is opgestaan. Gedoopt worden is een publieke belijdenis: ‘ik stel mijn vertrouwen op Jezus. Mijn oude leven is niet langer mijn identiteit. Ik behoor aan Jezus toe en wil nu een nieuw leven met Hem leiden.’ Het water zelf redt ons niet. Het water vergeeft onze zonden niet. Jezus redt. Ons geloof is niet in het water, maar in Jezus. Maar de doop is wel de door God gegeven manier waarop een gelovige zich publiekelijk identificeert met Christus en met Zijn volk.

Ten derde: hij verwelkomde. Hij bracht hen naar zijn huis en gaf hun te eten. Begrijp goed wat hij hier riskeerde. Paulus en Silas zijn nog steeds gevangenen. Onderdak bieden aan of samen eten met een gevangene kon volgens de Romeinse wet op zichzelf al strafbaar zijn. Nog maar kort daarvoor stond hij op het punt zichzelf van het leven te beroven uit angst zijn gevangenen te verliezen. Nu is hij bereid alles voor hen te riskeren. Dat is niet zomaar vriendelijkheid. Dat is een complete verandering in wat hij bereid is te beschermen en voor wie hij bereid is risico te nemen. En niet alleen dat: hij beweegt van bewaarder naar gastheer, van iemand die gezag over hen uitoefent naar iemand die hen dient. Het Evangelie verandert niet alleen wat we geloven, maar ook hoe we leven. Het verandert hoe we handelen, wie we dienen en hoe we naar anderen omzien, zelfs wanneer het ons iets kost.

En als vierde: hij verheugde zich. Je kunt de laatste zin van vers 34 ook vertalen als: “En nadat hij ze in huis had gebracht, dekte hij de tafel en verheugde zich met zijn hele huisgezin, omdat hij in God geloofde.” Dit brengt heel mooi naar voren wat geloof teweegbrengt. Het geloof van deze man bracht een vreugde teweeg die zo groot was dat zijn hele huishouden er met hem in werd betrokken. Het geloof is persoonlijk. De vreugde wordt gedeeld. Dit is hoe echt geloof eruitziet. Het is niet alleen een privégevoel dat we het juiste hebben gedaan, maar het is vreugde die gedeeld wil worden, en dit waarom we vandaag ook hier zijn. Het is de belichaming van de bekende woorden uit Lukas 2:10: “Ik kom jullie goed nieuws brengen, dat het hele volk met grote vreugde zal vervullen.” En dat Goede Nieuws is niet in de eerste plaats een boodschap, maar een Persoon: Jezus Christus. “door niemand anders kunnen wij worden gered, want Zijn naam is de enige op aarde die de mens redding biedt.”[3]

Wat een vreugde dat we vandaag vieren dat mensen Jezus in geloof hebben aangenomen en gered zijn. Zij hebben, net als de bewaarder en zijn huisgenoten, de uitnodiging van Jezus aangenomen: “Laat wie dorst heeft komen; laat wie dat wil vrij drinken van het water dat leven geeft.”[4] Laat vandaag de dag zijn dat ook jij erkent dorst te hebben, Jezus nodig te hebben, omdat Hij alleen je diepste dorst kan lessen. Dus, kom. Geef in geloof simpelweg gehoor aan Zijn stem en kom naar Hem! Het maakt niet uit hoe jong of oud je bent, waar je vandaan komt, wat je allemaal hebt gedaan, hoe zwaar je leven momenteel wellicht ook is. Geef vandaag gehoor aan de roep van Jezus, accepteer in geloof het Goede Nieuws voor jouw redding, en kom.

Laten we bidden.

[1] Op. 22:17

[2] Joh. 4:14

[3] Hand. 4:12

[4] Op. 22:17