Wees gesterkt te midden van de strijd

Alle Schriftreferenties zijn genomen van de Herziene Statenvertaling (HSV), tenzij anders aangegeven

INTRODUCTIE

Sla alsjeblieft je Bijbel open bij Daniël hoofdstuk 10. Vorige week zagen we hoe Daniël een visioen kreeg dat hem alle kracht ontnam, totdat de engel hem aanraakte en hem bemoedigend toesprak, zodat hij weer kon opstaan. De engel legde uit dat zijn komst niet zonder strijd was geweest, maar dat hij gekomen was om Daniël inzicht te geven in wat Israël te wachten stond. We hebben toen gehoord dat geestelijke strijd een realiteit is in onze wandel met de Heer, maar ook dat Hij juist midden in die strijd nabij is. We zijn zeer geliefd, en daarom hoeven we niet bevreesd te zijn: Hij hoort ons gebed en houdt alles in Zijn hand. Hoewel we steeds weer aangevallen worden in onze overtuiging van Gods liefde en onze identiteit in Hem, mogen we weten dat de overwinning van Christus vaststaat en dat we daarin onze toevlucht mogen vinden.

Deze week maken we hoofdstuk 10 af, waarin we een duidelijke parallel zien met het eerste deel. Vorige week lag de nadruk op de vertraging: Daniël treurt, een engel wordt gestuurd, maar ondervindt 21 dagen lang weerstand totdat de aartsengel Michaël helpt om door te breken. We kregen zo een glimp van het onzichtbare conflict vóórdat de boodschap Daniël volledig bereikte. Vandaag verschuift de aandacht naar de impact daarvan. Daniël wordt overweldigd, maar ook weer gesterkt. De engel spreekt opnieuw en maakt duidelijk dat de strijd nog niet voorbij is, maar zal doorgaan, ook al is de boodschap nu overgebracht. Juist in die verschuiving wordt iets zichtbaar in de tekst dat ook voor ons vandaag zeer relevant is.

Laten we daarom samen de verzen lezen en daarna bekijken wat dit ons te zeggen heeft.

“¹⁵Toen hij in deze bewoordingen met mij sprak, hield ik mijn gezicht naar de aarde gericht en verstomde. ¹⁶Maar zie, Iemand, Die leek op de mensenkinderen, raakte mijn lippen aan. Toen opende ik mijn mond en ging spreken. Ik zei tegen Hem Die tegenover mij stond: Mijn Heere, vanwege het visioen hebben mij weeën overvallen, zodat ik geen kracht meer overheb. ¹⁷Hoe kan de dienaar van deze mijn Heere dan spreken met U, mijn Heere? Want wat mij betreft, van nu af aan is er geen kracht meer in mij aanwezig en is er geen adem in mij overgebleven. ¹⁸Toen raakte Hij Die het uiterlijk had als van een mens, mij opnieuw aan en Hij versterkte mij. ¹⁹Hij zei: Wees niet bevreesd, zeer gewenste man! Vrede zij u. Wees sterk, ja, wees sterk. Terwijl Hij met mij sprak, werd ik versterkt en ik zei: Laat mijn Heere spreken, want U hebt mij versterkt. ²⁰Toen zei hij: Weet u waarom ik naar u toe ben gekomen? Nu zal ik terugkeren om tegen de vorst van Perzië te strijden. En zodra ik vertrokken ben, zie, dan zal de vorst van Griekenland komen. ²¹Ik zal u echter vertellen wat is opgetekend in het boek van de waarheid – al maakt niet één zich met mij sterk tegen hen, behalve uw vorst Michaël.” (Dan. 10:15-21)

Laten we bidden.

GESTERKT DOOR ZIJN KRACHT (15-17)

“¹⁵Toen hij in deze bewoordingen met mij sprak, hield ik mijn gezicht naar de aarde gericht en verstomde. ¹⁶Maar zie, Iemand, Die leek op de mensenkinderen, raakte mijn lippen aan. Toen opende ik mijn mond en ging spreken. Ik zei tegen Hem Die tegenover mij stond: Mijn Heere, vanwege het visioen hebben mij weeën overvallen, zodat ik geen kracht meer overheb. ¹⁷Hoe kan de dienaar van deze mijn Heere dan spreken met U, mijn Heere? Want wat mij betreft, van nu af aan is er geen kracht meer in mij aanwezig en is er geen adem in mij overgebleven.” (Dan. 10:15-17)

Daniël heeft een visioen ontvangen en daarbovenop inzicht in de geestelijke strijd achter de schermen. Je zou verwachten dat dit naar een climax toewerkt, maar vers 15 doet juist iets anders: hij stort in. Hij is niet slechts wat ontmoedigd, maar volledig uitgeput. Zijn lichaam verliest alle kracht, zijn stem verstomt en zelfs zijn adem lijkt hem te ontglippen. De situatie overvalt hem totaal. We zien hoe groot zijn ontzag is voor het visioen: eerder viel hij al in diepe zwakte neer en kon hij slechts bevend op handen en knieën steunen. Daarbij komt dat Daniël al drie weken vast en rouwt, waardoor hij lichamelijk al verzwakt is. Hij maakt hier iets intens mee en hoort vervolgens over een langdurige geestelijke oorlog met de vorst van Perzië. Onder dat alles bezwijkt hij. Hij is simpelweg overweldigd door de situatie waarin hij zich bevindt.

Het is belangrijk dat we dit moment erkennen voor wat het is, omdat velen van ons zich hier vaker bevinden dan we toegeven. Misschien zit je zelfs nu wel in zo’n moment. En ik durf eerlijk te zeggen: ik kan me daar zelf ook in herkennen. Er leeft namelijk een subtiele maar hardnekkige aanname onder christenen, dat een echte christen altijd kalm, sterk en onverstoorbaar zou zijn. Maar Daniël laat hier juist het tegendeel zien. Zelfs de ‘grote’ Daniël is niet in staat om te staan, niet in staat om te spreken en nauwelijks in staat om te ademen. Zijn reactie ontvouwt zich stap voor stap: hij zakt weg, zijn houding verandert, zijn gezicht gaat omlaag, en uiteindelijk verliest hij zijn stem. Die volgorde is veelzeggend. Wat in zijn lichaam begint, eindigt in stilte. Niet omdat hij zich verzet, niet uit geestelijke koppigheid, maar omdat de werkelijkheid hem te boven gaat. Zijn bezwijken is geen falen, maar een eerlijke reactie op een last die zijn menselijke kracht overstijgt. En dus wordt hij stil.

Het laat iets wezenlijks zien over ons mens-zijn: dat we grenzen hebben aan wat we kunnen dragen, en dat er een punt is waarop het ophoudt. Er zijn momenten in het leven waarin we niet kiezen voor stilte, maar het ons eenvoudig overkomt door de beperkingen van ons mens-zijn. We kunnen in theorie vol vertrouwen spreken over Gods soevereiniteit, maar wanneer we worden geconfronteerd met lijden, angst, verdriet of overweldigende complexiteit, schieten woorden tekort. We kunnen in theorie vertrouwen op Gods leiding, maar wanneer de weg zich plots vernauwt, komt dat vertrouwen onder druk te staan. We kunnen in theorie spreken over Gods goedheid, maar wanneer het leven hard en onrechtvaardig voelt, wordt die belijdenis moeilijk vast te houden. We kunnen in theorie rust vinden in Gods beloften, maar wanneer angst zich aandient, blijkt die rust niet vanzelfsprekend. We kunnen in theorie geloven dat God nabij is, maar wanneer stilte alles lijkt te vullen, wordt die nabijheid moeilijk te ervaren.

Ons verstand kent de waarheden, maar om ze ook in ons hart te dragen is soms een hele uitdaging.

Daniël laat ons hier zien dat niemand hier immuun voor is. We kunnen zo overweldigd raken door wat het leven op ons pad brengt dat we zowel onze kracht als onze woorden verliezen. Dit is iets wat we als mensen delen: we bereiken de grens van wat we aankunnen, en plots wordt het stil vanbinnen. Niet omdat we gestopt zijn met geloven. Geloof betekent niet dat we nooit uitgeput raken, nooit overweldigd worden of nooit onze grens bereiken. Dat is simpelweg niet waar. Zelfs Daniël komt op een punt waarop hij leeg is, geen kracht meer heeft en het niet meer kan dragen. Was hij dan een man zonder geloof, of met te weinig geloof? Nee. Geloof is geen eindeloos innerlijk uithoudingsvermogen. Het is niet zo dat je met “genoeg geloof” je grenzen nooit zou bereiken. Zo werkt het niet. Laat je niet wijsmaken dat dit wel zo is. Daniëls stilte is geen ongeloof, maar menselijke beperking. Hij is niet langer in staat om wat hij ziet en ervaart op eigen kracht te dragen. En juist dat is opvallend: de Schrift laat dit zonder schaamte zien, zodat wij ons erin kunnen herkennen en vervolgens God laten spreken over hoe het verder gaat.

Wat we hier zien, en in het hele Oude Testament vaker terugzien, is dat God Zijn dienaren soms versterkt via bemiddelaars zoals engelen of boodschappers die aanraken, spreken en herstellen. Denk bijvoorbeeld aan Elia[1] in de woestijn, waar een engel hem tweemaal aanraakt, hem voedsel en water geeft en hem zo versterkt zodat hij verder kan reizen. Of denk aan Gideon[2], aan wie de engel van de HEER verschijnt, hem aanspreekt als “dappere held” en zo Gods roeping bevestigt als teken in een moment van angst en twijfel.

Zo ook hier wordt Daniël niet alleen gelaten. De engel treedt op als bemiddelaar, raakt zijn lippen aan, waardoor Daniël weer kan spreken. En wat zegt hij in vers 17: “Hoe kan de dienaar van deze mijn Heere dan spreken met U, mijn Heere? Want wat mij betreft, van nu af aan is er geen kracht meer in mij aanwezig en is er geen adem in mij overgebleven.” Daniël spreekt hier zijn onmacht uit. Het is een noodkreet: hij kan dit niet dragen zonder tussenkomst en versterking. En dit mag ook onze noodkreet zijn. Net als Daniël hebben wij niet de kracht om midden in de strijd staande te blijven uit eigen vermogen. Net als Daniël kunnen we onze strijd niet dragen zonder tussenkomst en versterking.

Oh hoe heerlijk dat God niet alleen van een afstand vanuit de hemel hulp zendt, maar Zelf in de persoon van Jezus Christus gekomen is. Hij observeert onze menselijke zwakte niet alleen, maar treedt erin binnen. Hij wordt mens, net als wij, en leert zo onze zwakheid ten volle kennen. Hij is als mens vertrouwd met zorgen, vermoeidheid, spanning, strijd en uitputting. In Getsemane gaat Hij in Zijn worsteling tot het uiterste, en Hij overwint, om vervolgens de volle last van onze menselijke kwetsbaarheid en zwakte aan het kruis te dragen. Waar Daniël van buitenaf gesterkt werd in zijn overweldiging, mogen wij die in Hem geloven weten dat we van binnenuit versterkt worden door Zijn Heilige Geest wanneer wij zelf overweldigd raken door wat het leven brengt. Hij droeg onze zwakte, zodat Hij ook de Gever van Zijn kracht kan zijn. Denken we niet aan de woorden van Paulus in 2 Korinthe 12:9: “Mijn genade is voor u genoeg, want Mijn kracht wordt in zwakheid volbracht.” Zijn genade is genoeg, omdat Zijn kracht juist in onze zwakheid tot volle ontplooiing komt. En is het niet datzelfde verlangen dat Paulus uitspreekt in Kolossenzen 1:11, dat we “met alle kracht bekrachtigd [worden], overeenkomstig de sterkte van Zijn heerlijkheid”? Dat mag ook ons gebed zijn in de momenten waarop onze eigen kracht tekortschiet.

Wanneer we ons overweldigd voelen, leeg, uitgeput of sprakeloos, mogen we uit deze verzen weten dat onze menselijke beperking niet het einde van het verhaal is. Het is ook nooit Gods bedoeling geweest om ons aan onze eigen kracht over te laten—want die raakt altijd op. Zegt Jesaja[3] niet dat zelfs jongeren moe en afgemat worden? Oh, “maar wie de HEERE verwachten, zullen hun kracht vernieuwen, zij zullen hun vleugels uitslaan als arenden, zij zullen snel lopen en niet afgemat worden, zij zullen lopen en niet moe worden.”[4] Laten we dan leren om geheel niet op onszelf te vertrouwen, want zonder Hem kunnen we niets doen[5]. De kracht die God geeft is niet afhankelijk van ons vermogen om die vast te houden. Het gaat niet om meer eigen kracht, meer veerkracht of zelfs meer geloof, maar om een God die ons in al onze noden tegemoetkomt en Zelf voorziet in kracht wat wij tekortkomen.

GESTERKT DOOR ZIJN WOORD (18-19)

“¹⁸Toen raakte Hij Die het uiterlijk had als van een mens, mij opnieuw aan en Hij versterkte mij. ¹⁹Hij zei: Wees niet bevreesd, zeer gewenste man! Vrede zij u. Wees sterk, ja, wees sterk. Terwijl Hij met mij sprak, werd ik versterkt en ik zei: Laat mijn Heere spreken, want U hebt mij versterkt.” (Dan. 10:18-19)

Net hebben we gezien dat Daniël gesterkt moest worden door Gods kracht, en hier zien we dat in de praktijk. Hij wordt namelijk gesterkt op een manier die niet uit hemzelf komt. Wat dit zo mooi en helder laat zien, en wat we zo nodig hebben om te horen, is dat de weg van herstel niet een weg is van geleidelijk zelfherstel, maar van een doelbewuste handeling van God, die voortkomt uit Zijn aanwezigheid en Zijn woord. Daniël herwint zijn kracht niet door afstand te nemen van het visioen of door zijn eigen emotionele evenwicht terug te vinden. Nee, hij wordt opnieuw aangeraakt. De engel blijft niet op afstand om Daniël alleen instructies te geven over herstel, maar komt zo dichtbij dat hij hem aanraakt. Zo is God niet afstandelijk in hoe Hij ons bemoedigt of herstelt, maar komt Hij nabij en raakt Hij ons aan met Zijn liefde, genade en barmhartigheid.

En Hij zegt: “Wees niet bevreesd, zeer gewenste man! Vrede zij u. Wees sterk, ja, wees sterk.” Zie de volgorde hierin. God komt nabij en begint met het wegnemen van de vrees: wees niet bevreesd, want Zijn aanwezigheid verdrijft angst[6]. Vervolgens spreekt Hij identiteit uit: je bent zeer gewenst, begeerlijk, geliefd en kostbaar in Zijn ogen. Wat willen we nog meer?! Oh, door God gekend te zijn[7]! En dan klinkt Zijn vrede (heelheid, rust, welzijn) over hem heen. Pas daarna komt het geven van kracht, en dat wordt zelfs herhaald om die nadruk te verdiepen: “Wees sterk, ja, wees sterk.”

Dit is geen motiverende “tsjakka”-taal of moderne psychobabbel. Het is geen emotionele aanmoediging die losstaat van de werkelijkheid. Nee, hier wordt de mens van binnenuit opnieuw opgebouwd. “want het Woord van God is levend en krachtig en scherper dan enig tweesnijdend zwaard, en het dringt door tot op de scheiding van ziel en geest.”[8] Het is God die nabijkomt. Het is God die door Zijn aanwezigheid alle angst verdrijft. Het is God die onze identiteit in Hem uitspreekt. Het is God die Zijn vrede aan ons geeft. En het is God die Zijn kracht geeft. En misschien is het wel het meest opvallende dat dit alles gebeurt terwijl er aan de buitenkant niets verandert. De situatie van Daniël gaat gewoon door. De geestelijke strijd die eerder beschreven werd, is nog niet voorbij. Toch ontvangt hij kracht midden in die onopgeloste spanning. Dat laat zien dat zijn versterking niet afhankelijk is van omstandigheden of van hemzelf, maar volledig rust in Gods nabijheid en Zijn woord.

Wij hebben simpelweg van onszelf niet de kracht of de vrede die we nodig hebben. Als mensen gaan we er zo gemakkelijk van uit dat rust en vrede vanzelf terugkomen zodra de omstandigheden verbeteren, of dat kracht weer terugkeert zodra er duidelijkheid is. Maar Daniëls ervaring doorbreekt dat verwachtingspatroon. Hij wordt niet pas gesterkt nadat de strijd voorbij is, maar terwijl die nog gaande is. Met andere woorden: we kunnen onszelf niet uit momenten van druk, stress, pijn of leegte redden. We hebben de kracht nodig die ons geschonken wordt, niet iets wat we zelf kunnen opwekken.

Kracht begint niet met informatie, maar met nabijheid. Daniël wordt niet alleen gelaten in zijn zwakte. Identiteit wordt hem gegeven als fundament om op te bouwen. Wie God zegt dat we zijn in Hem, is een essentiële waarheid. Vrede wordt gegeven, niet als de afwezigheid van conflict, maar als de aanwezigheid van Wie Hij is. Dit is de wereld op zijn kop. Wij denken vaak dat kracht vrede voortbrengt, maar bij God brengt vrede juist kracht voort. Identiteit brengt moed voort. Aanwezigheid brengt stabiliteit voort. Daniël wordt niet gevraagd om zelf terug te klimmen naar stabiliteit. Stabiliteit wordt hem door God gegeven, nog voordat hij kan staan.

In Christus brengt God niet op afstand kracht naar ons toe. Hij brengt in Christus Zijn aanwezigheid en Zijn Woord zelf tot ons en in ons: “En het Woord is vlees geworden en heeft onder ons gewoond […], vol van genade en waarheid.”[9] Het is Christus in ons, de hoop van de heerlijkheid[10]. Heeft Jezus niet op Zijn laatste avond met Zijn discipelen gezegd dat Hij hen niet als wezen zou achterlaten, maar dat Hij tot hen zou komen—verwijzend naar de komst van de Heilige Geest? [11] Deze waarheid wordt ook prachtig verwoord in 1 Johannes 4:13: “Hieraan weten wij dat wij in Hem blijven en Hij in ons, doordat Hij ons van Zijn Geest gegeven heeft.” En als wij in Hem zijn en Hij in ons, dan woont Zijn Woord ook in ons.

Dit is de waarheid van deze verzen. Onze kracht komt niet voort uit harder ons best doen, ons capabeler voelen of controle krijgen over onze omstandigheden. Onze kracht komt voort uit het ontvangen van wat God zegt. Ze wordt gevormd door te geloven wat God heeft gesproken in Zijn Woord, midden in situaties die nog niet veranderd zijn. Daniël staat bevend op, niet omdat het conflict voorbij is, maar omdat God erin heeft gesproken. Dat is de kern van deze verzen. Kracht groeit waar Gods Woord wordt ontvangen en geloofd, niet waar het leven eenvoudiger wordt.

GESTERKT TE MIDDEN VAN DE STRIJD (20-21)

“²⁰Toen zei hij: Weet u waarom ik naar u toe ben gekomen? Nu zal ik terugkeren om tegen de vorst van Perzië te strijden. En zodra ik vertrokken ben, zie, dan zal de vorst van Griekenland komen. ²¹Ik zal u echter vertellen wat is opgetekend in het boek van de waarheid – al maakt niet één zich met mij sterk tegen hen, behalve uw vorst Michaël.” (Dan. 10:20-21)

Daniël 10 sluit niet af met een oplossing, maar met openbaring. De engel licht slechts een tipje van de sluier op. Niet om Daniël uit de strijd te halen, maar om hem te helpen begrijpen in wat voor werkelijkheid hij leeft. Er is een voortdurend conflict dat verder reikt dan wat Daniël kan zien. Achter wat zichtbaar is, speelt een geestelijke werkelijkheid mee die ons begrip overstijgt. Er is strijd en oorlog en politiek op menselijk niveau, maar ook een parallelle geestelijke strijd daarachter. Tegelijk zegt de engel in vers 21: “Ik zal u echter vertellen wat is opgetekend in het boek van de waarheid.” Er is conflict, maar er is ook een geschreven werkelijkheid. Er is tegenstand, maar ook goddelijke beschikking. De troost ligt niet hierin dat er geestelijke strijd is, maar dat die strijd niet willekeurig is. Ze ligt in de wetenschap dat alles uiteindelijk rust in de soevereine handen van een almachtige God.

Onze geestelijke ontmoediging komt vaak niet alleen voort uit het lijden zelf, maar ook uit ons onvermogen om het te duiden. Wanneer omstandigheden onduidelijk zijn of niet verlopen zoals wij verwachten, zijn we geneigd dat te interpreteren als chaos of verlatenheid. Maar vaak is het probleem niet dat er niets gebeurt, maar juist dat er te veel gebeurt om te kunnen bevatten. We hebben niet alleen te maken met onze fysieke zwakheid en beperkingen, maar ook met onze beperkingen in waarneming. We zien eenvoudigweg niet het volle beeld van de werkelijkheid.

Wat Daniël hier ziet, en wat belangrijk is om te beseffen, is dat er daadwerkelijk geestelijke tegenstand is. Er zijn onzichtbare machten die zich verzetten en strijden, en die strijd gaat nog steeds door. Het conflict is niet voorbij. We weten wat Paulus zegt in Efeze 6:12: dat we “de strijd niet [hebben] tegen vlees en bloed, maar tegen de overheden, tegen de machten, tegen de wereldbeheersers van de duisternis van dit tijdperk, tegen de geestelijke machten van het kwaad in de hemelse gewesten.” Dat is een realiteit die niet te ontkennen is. Tegelijkertijd ontvouwt alles zich zoals het is opgetekend in het boek van de waarheid. Er is dus geen willekeur of onzekerheid, maar een vastgestelde werkelijkheid binnen de soevereiniteit van God, waarin bepaald is wanneer en hoe dingen gebeuren. De strijd is reëel, maar afgekaderd en dat geeft rust.

Daniël wordt niet gesterkt door afstand te nemen van de strijd, maar door perspectief te krijgen te midden van de strijd. Wat voor Daniël toekomst was, maar voor ons realiteit, is dat Christus de ultieme strijd reeds overwonnen heeft. In Kolossenzen 2:15 zegt Paulus, “Hij heeft de overheden en de machten ontwapend, die openlijk te schande gemaakt en daardoor over hen getriomfeerd.” Die overheden en machten zijn geestelijke dimensies en waarheden die door Jezus geschapen zijn[12], en wiens macht begrenst is[13], en wiens einde bepaald is, want het zegt in 1 Korinthe 15:24 dat wanneer het einde komt dat Hij alle heerschappij en alle macht kracht teniet zal doen. Maar zie de ironie van dit beeld in Kolossenzen 2:15. De grootste machten toen (Rome qua overheid en Jodendom qua religie) kruisigden Jezus omdat hun soevereiniteit werd uitgedaagd. Ze stripte Hem van Zijn kleding, maakte Hem openlijk te schande, en triomfeerde over Zijn dood. En terwijl Hij daar hing, stripte Hij hen van hun macht, maakte Hij hen openlijk te schande, en triomfeerde over hen. Wat een ironie! Paulus zegt in 1 Korinthe 2:8, “Geen van de machten van deze wereld heeft [Gods verborgen plan] geweten. Als zij ervan geweten hadden, zouden zij de Heer der heerlijkheid niet gekruisigd hebben.” (1 Kor. 2:8, WB)

De sluier die hier voor Daniël een stukje wordt opgelicht, is volledig weggenomen door de komst, het leven, sterven en de opstanding van Jezus. Dat is het perspectief dat wij voor ogen mogen houden in onze dagelijkse wandel—juist wanneer we ons overweldigd, leeg, uitgeput, moedeloos of sprakeloos voelen. Want dit is wat ons staande houdt in de strijd: dat de beslissende strijd al gestreden is en dat Jezus, onze Heiland, heeft overwonnen. We mogen weten dat God niet slechts reageert op wat er gebeurt, maar dat Hij uitvoert wat Hij al heeft vastgesteld. Dat neemt de strijd niet weg, maar geeft haar wel een ander kader. We dobberen niet doelloos rond, en we navigeren niet zonder bestemming. Nee, we leven onder de soevereine hand van een almachtig en goede God, en in een werkelijkheid die niet willekeurig is, maar die vastligt in het boek van de waarheid.

En juist daarom zijn we niet geroepen om in eigen kracht te strijden. Hij heeft alles in Zijn hand, en Hij houdt ook ons vast[14]. Hij sterkt ons door Zijn nabijheid en door Zijn Woord, precies met de kracht die we nodig hebben, midden in de strijd. Wij mogen, net als Daniël, naar Hem uitroepen dat we Hem nodig hebben. En vervolgens mogen we in Zijn nabijheid rust vinden—vertrouwend op Zijn waarheid, leunend op Zijn kracht, die Hij ons genadig geeft.

CONCLUSIE

Daniël begint stil, zwak en overweldigd, maar hij eindigt gesterkt, gerustgesteld en gegrond in Gods plan. Wat is er veranderd? Niet de situatie. Niet de strijd. God ontmoette hem waar hij was en sterkte hem daar van binnenuit. Wij worden niet gedragen door onze greep op God, maar door Zijn greep op ons. En in Christus is die greep zeker—ook midden in de strijd.

Broer, zus, waar voel je je op dit moment het meest overweldigd of uitgeput? Heb je Hem daar al in betrokken, of probeer je nog steeds op eigen kracht verder te gaan? Wat zou er gebeuren als je deze week iets minder leunt op je eigen inspanning en juist meer op Gods nabijheid en beloften? Hoe zou dat eruitzien in jouw dagelijks leven?

En aan de andere kant: als Jezus Christus werkelijk de strijd heeft gewonnen die jij zelf niet kunt winnen, wat weerhoudt je er dan nog van om naar Hem toe te gaan? Wat weerhoudt je om in geloof tot Hem te komen en juist daar vrede, je ware identiteit en kracht te ontvangen?

Laten we bidden.

[1] 1 Kgn. 19:5-9

[2] Rch. 6:11-24

[3] Jes. 40:30

[4] Jes. 40:31

[5] Joh. 15:5

[6] 1 Joh. 4:18

[7] Gal. 4:9

[8] Heb. 4:12

[9] Joh. 1:14

[10] Kol. 1:27

[11] Joh. 14:18

[12] Kol. 1:16

[13] Rom. 8:38

[14] Joh. 10:29